بابا

حالم خوب نبود. حسم می رسید به نوشته های "زن روزهای ابری" ؛ که چه تعجب می کنم بس که گاهی روزهایمان هم شبیه هم می شود با اینکه تفاوتمان زمین تا آسمان است. نوشته بود: "آدم خوب است واقع بین باشد . اما دلیلی ندارد هی واقعیت های مزخرف زندگیش ، این که آدم ها نه از روی اختیار که از سر بیچارگی و تنهایی گاهی با آدم همنشین می شوند را مدام به خاطر بیاورد."
من خوب نبودم .حالم خراب بود همان طور ِ زن روزهای ابری ، همان جور ِ حامد ِ شب یلدا ، "با همان عصبانیت و رنج که «حالم بده ، خرابه ! جرمه ؟»"

اما آخرین شنبه ی پاییز فوق العاده بود. پاییز ، آذر ، جودی حالم رو خوب کرد. یادم انداخت قبل ترها چطور روی هوا راه می رفتم. چطور فکرم را لبخند می زدم و با لبخندم تمام دنیا را شیفته. چطور شما را می دیدم حتی تمام وقت هایی که نبودید ...

چطور به پارک وی که می رسیدم با شوق دستم را بلند می کردم رو به اولین تاکسی که مستقیم یعنی تجریش و از آن جا هم خطی های همیشه منتظر. یادم انداخت چطور به راننده ی تاکسی با افتخار می گفتم سر کوچه ی "..." پیاده می شوم و بعد در تاکسی را که می بستم رو به کوچه چه لبخندها که نمی زدم .

یادم انداخت چطور از سر کوچه تا تهش هر قدم را درونم هضم می کردم. یادم انداخت چطور وقتی به آن خیابان ِ بین دو کوچه که می رسیدم سر بر می گرداندم به چپ ٬ رو به مسجد یا چقدر سر کوچه مکث می کردم همان جا که شما چند باری غافلگیرم کرده بودین و بعد چطور دویست و هفت قدم را می شمردم تا خانه ی بهشتی - که امروز که دیدم می خواهند آسمان مقابل پنجره هایش را نصف کنند ٬ دلم لرزید-  

یادم انداخت چطور می شود از آنجا تا خانه مان تمام سربالایی ها را پیاده رفت و هیچ هم خسته نشد و رو به تمام دنیا خندید. چطور می شود تمام راه "This little light of mine, I'm gonna let it shine" را خواند و فکر نکرد که رانندگان با چه تعجبی از کنارت می گذرند . و رفت و رفت تا رسید به دفتر بابا .

که امروز به آنجا که رسیدی قلبت محکم تر بزند که "هی جودی... بابا همینجاست! نزدیک تو ! به فاصله ی یک دیوار تا آن اتاق که می رسید به آن پنجره ی بزرگ که نور می بارید ازش. به فاصله ی یک در و چند پله..." بعد میلت بکشد که در بزنی و با شکوه ِ تمام ِ لبخندهایت وارد شوی و بابا را سلام کنی. ولی بعد بخندی به حست که "هی جود جود بابا که ایران نیست این روزها" و بعدتر نگران شوی که چرا حس هایت دیگر کار نمی کنند...

...

بابا   

حالم خوبه . حالم خیلی خوبه. یاد گرفتم دوست داشته باشم حتی اگه دوست داشته نشم. یاد گرفتم آدم ها برایم مهم باشند حتی اگر من هیچ مهم نباشمشان. دنیایت آرام ترست وقتی که بی توقع دوست داری ، وقتی بی توقع می بخشی ، وقتی بی انتظار به تمام دنیا محبت می کنی...

با خودت قرار می گذاری لبخند هدیه کنی به دنیا ، به آدم هاش ، به زمینش و هوای غبار گرفته ش ، به درخت های کدرش ، به راننده های کلافه از ترافیکش ، به بچه های کوچیکش ،  به صندوق های پستی خالی خانه هاش ، به مسافر پشتی نشسته در تاکسی که چشمهایت مدام از آینه می رسد به چشمهاش ، به بابا که تازگی ها فهمیده ای که دلش آسمانی تر از آن چیزی بوده که تو تصور می کرده ای ...  

عشق می کنم آدم هایی که دوستشان دارم خوش باشند هر جا که دوست دارند حتی اگر هیچ وقت مسیرشان برای یک پیاده روی بعد از ظهر و لحظه هاشان برای یک گپ کوتاه به قدر نوشیدن یک لیوان چای به من نرسد. مهم اینست که آدم هایی هستند توی این دنیا که بزرگترین آرزوی من خنده ی گوشه ی لب آنها شدن است . آدم هایی که دوست داشتنشان عادت نیست ، لذتی است پر از لحظه های ناب...

...

عصر که "بله..."تان رسید برای چند خط تایپ شده ی من که "بودید شما امروز ساعت یازده آنجا؟!" ، دستانم را مشت می کنم می فرستمشان هوا ، yes کشیده ی بلندی می گویم و روی صدای پر انرژی ام می خندم که حس هایم درست کار می کنند هنوز ٬ که جودی زنده ست هنوز ...

                                                                                        با عشق و لبخند

                                                                                                       جودی  

پ.ن :

امروز از اون روزها بود که دلم می خواست برم بام تهران و از اون بالا آسمون و تهران رو با همه ابرا و آدماش بغل کنم و بگم : خدایا مرسی که هستی ... :)